فرانچێسكا/ ئێزرا پاوند

له‌ئینگلیزیه‌وه‌: عه‌تا میره‌كی

له‌وپه‌ڕی شه‌وه‌وه‌ هاتی

چه‌پكێ گوڵ به‌ده‌سته‌وه‌

ئێسته…‌

له‌ودیو سه‌رگه‌ردانیی خه‌ڵكانێكه‌وه‌ دێی

باس… باسی تۆیه‌

تۆم له‌نێوان هه‌مووشته‌كاندا دیوه‌ته‌وه‌‌،

له‌هه‌رشوێنێك…

ئه‌وه‌ی ناوی تۆی بهێنایه‌

تووڕە‌ی ده‌كردم

خۆزگه

ئه‌وشه‌پۆله‌ فێنكه‌كانه

تۆزێك

به‌سه‌رسه‌رمه‌وه‌ هه‌ڵیانده‌كرد

خۆزگه

ئه‌م دنیایه‌ ویشك هه‌ڵده‌گه‌ڕا،

رایانده‌ماڵی،

وه‌كوو گه‌ڵایه‌كی مردوو

وه‌ك په‌پووله‌ پایزه‌،

خۆزگه منیش‌

جارێكی تر

به‌ته‌نیایی بتبینمه‌وه‌‌.

.

Francesca

Ezra Pound

You came in out of the night

And there were flowers in your hand,

Now you will come out of a confusion of people,

Out of a turmoil of speech about you.

I who have seen you amid the primal things

Was angry when they spoke your name

IN ordinary places.

I would that the cool waves might flow over my mind,

And that the world should dry as a dead leaf,

Or as a dandelion see-pod and be swept away,

So that I might find you again,

Alone.

سه‌رنج و كۆمێنت

كۆمێنت